Η Ελευθερία του Διαδικτυου

Ξεκινώντας την συγκεκριμένη ανάρτηση, θέλω να κάνω μια αναφορά σ’ ένα από τα αγαπημένα μου λογοτεχνικά βιβλία που, ενώ έχει γραφτεί πάνω από μισό αιώνα πριν, παραμένει πιο επίκαιρο από ποτέ: Αναφέρομαι στο μυθιστόρημα του George Orwell “1984” ή αλλιώς “The Big Brother” (Ο Μεγάλος Αδελφός).

Στο μυθιστόρημα αντικρίζουμε μια κοινωνία του (τότε) μέλλοντος στην όποια η τηλεόραση ποτέ δεν κλείνει: μια τηλεόραση που συνέχεια μιλά δίχως να λέει ολόκληρη την αλήθεια. Βλέπουμε επίσης έναν κόσμο στον  οποίο οι λέξεις εξαφανίζονται ή χάνουν το νόημα τους, έναν κόσμο δίχως λεκτικό πλούτο. Τέλος παρατηρούμε κι έναν ήρωα που ζει μέσα στον τρόμο γιατί διαπράττει το χειρότερο έγκλημα από όλα : συνεχίζει να σκέπτεται και να έχει ερωτήματα!

Μου είναι δύσκολο να εκφράσω τα αισθήματα που ένιωσα όταν ανακάλυψα σήμερα πως ένας από τους πιο διάσημους διαδικτυακούς ιστοτοπους απεργούσε. Και δεν μιλώ για άλλο από την γνωστή ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια Wikipedia (Βικιπεδια).

                         

Η γνωστή ιστοσελίδα απεργεί ως ένδειξη διαμαρτυρίας στον νέο νόμο που συζητείται από το  αμερικανικό κογκρέσο στον οποίο "οποιοσδήποτε κάτοχος πνευματικών δικαιωμάτων θα μπορεί με μία απλή εισαγγελική παραγγελία να υποχρεώνει όλους τους τηλεπικοινωνιακούς παρόχους της χώρας να διακόπτουν εντελώς την πρόσβαση σε ιστοσελίδες, που υποστηρίζεται ότι εμπλέκονται με παραβίαση δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, αλλά και καταχωρητές ονομάτων χώρου, παρόχους φιλοξενίας και άλλων υπηρεσιών προς αυτές και να διακόπτουν κάθε συνεργασία."

Επίσης, συζητείται "η δημιουργία μαύρης λίστας ιστοσελίδων και διαδικτυακών τόπων, που καταγγέλλεται ότι παραβιάζουν το δίκαιο της πνευματικής ιδιοκτησίας, η εισαγωγή σε αυτή δίχως την πρότερη έκδοση απόφασης δικαστηρίου και η ταχεία διακοπή πρόσβασης, το βάρος σε έξοδα και ενέργειες για την επαναφορά της οποίας θα πέφτει στον πλέον εγγεγραμμένο στη λίστα αυτή."

Το πρώτο πράγμα που μου πέρασε από το μυαλό είναι το βιβλίο το οποίο ανέφερα.

Το δεύτερο πράγμα που σκέφτηκα είναι πόσο ειρωνικό μου ακούγεται πως χώρα που συμβολίζει την ελευθερία και την ισότητα σε όλους είναι αυτή που συζητά τον συγκεκριμένο νόμο.

Είναι αλήθεια πως η δημιουργία του Wikileaks (ένας διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός ΜΜΕ ο οποίος δημοσιεύει έγγραφα από ανώνυμες πηγές και διαρροές, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητα)  έθεσε σε κίνδυνο τις ΗΠΑ ουκ ολίγες φορές. Είναι επίσης αλήθεια , πως το Wikipedia, είναι μια ανοιχτή εγκυκλοπαίδεια στην οποία οποιοσδήποτε μπορεί να γράψει  με αποτέλεσμα να μην είναι πάντοτε αντικειμενικά φερέγγυα.

Ο Απόστολος Δοξιάδης (συγγραφέας του Logicomix και Ο θειος Πέτρος και η εικασία του Γκολντμπαχ) είπε κάποτε  “Η ελευθερία είναι το πιο τρομακτικό πράγμα”! Πραγματικά ,η μεγάλη ελευθερία είναι δύσκολο να ελεγχτεί.

 Φαντάζομαι τι οι ιδρυτές της απεργούσας εγκυκλοπαίδειας πασχίζουν καθημερινά  ν’ αποκαταστήσουν οποιαδήποτε υποκειμενικά γραμμένη ή λανθασμένη πληροφορία και να συνεισφέρουν καλυτέρα γίνεται μια ελεύθερη και δωρεάν πληροφόρηση, χωρίς όμως να το καταφέρνουν πάντα. Είμαι επίσης βέβαιη πως δεν είναι λίγα τα άτομα που τέθηκαν σε κίνδυνο από τις αναρτήσεις της Wikileaks όσο καλές κι αν  ήταν οι προθέσεις του δημιουργού της ιστοσελίδας Τζουλιαν Ασαντζ και των βοηθών του.

Όσο επικίνδυνοι  όμως κι αν αποτελούν τέτοιοι ιστοτοποι δεν με τρομάζουν όσο η ιδέα μιας ομάδας ανθρώπων που θα καθορίζει από πού θα πληροφορούμαστε και τι θα μαθαίνουμε, μιας μικρής ομάδας που θα περιορίζει την ελευθερία του λόγου και της πληροφόρησης.

Αναρωτιέμαι τώρα: αυτούς ποιος θα τους ελέγχει;

Κι αν όσα γραφώ μοιάζουν μακρινά, φέρνω  το ζωντανό παράδειγμα της Κίνας μέσα στην οποία η χρήση του Facebook αποτελεί παρανομία(!)

Είναι αφελές να πιστεύουμε ότι τίποτα δεν μπορεί να μας αγγίξει γιατί να που τώρα συμβαίνει.

Μπορεί να μην μας φαίνεται σημιτικό γιατί έχουμε ήδη συνηθίσει σε τέτοιου είδους φαινόμενα τα τελευταία χρόνια… όμως μια παροιμία λέει : “ αν ρίξεις μέσα σε μια κατσαρόλα με βραστό νερό έναν βάτραχο, είναι λογικό πως αυτός θα πηδήξει έξω. Αν όμως, τον ρίξεις όταν το νερό είναι ακόμα χλιαρό , αυτός θα συνηθίσει και τελικά θα βράσει και θα πεθάνει”

Θεωρώ τον εαυτό μου αισιόδοξο κι όμως τώρα αναρωτιέμαι:

Εμείς ακόμα πόσο θα πρέπει να περιμένουμε;

Η κατσαρόλα  έχει αρχίσει να ζεσταίνεται επικίνδυνα…